Dobór pnączy do uprawy jest w Polsce uwarunkowany od ich odporności na mróz. Istnieją gatunki, które dość dobrze znoszą nasze zimy, inne zaś przemarzają tylko w nieznacznym stopniu, po czym na wiosnę silnie odrastają. Chcąc jednak je nabyć napotkamy na duży problem, a to z tego względu, iż w szkółkach brakuje tradycji w produkcji tych roślin. Z tego też względu pnącza, mimo swej dekoracyjności są bardzo rzadko spotykane w naszych ogrodach.
Pamiętajmy o takich pnączach jak: akebia, winniki, miliny, wiciokrzew przewiercień, miesięczniki, obwojniki, rdest Auberta oraz trzmielina pnąca, które są nieco wrażliwe na niską temperaturę lecz szybko regenerują uszkodzone przez mróz części.
Pnącza mogą być stosowane wszędzie, w parkach, małych ogrodach przydomowych oraz działkowych. Niektóre gatunki oprócz wartości dekoracyjnych i higienicznych, polegających na zatrzymywaniu na obfitym ulistnieniu pyłów jak również tłumieniu hałasu, posiadają jadalne owoce bogate w witaminy, a zwłaszcza w witaminę C. Przykładem może być winorośl, której owoce dojrzewają prawie w całym kraju. Pnącza w krótkim czasie wytwarzają dużą masę zieleni, są więc niezastąpione w tych miejscach, gdzie brakuje miejsca dla drzew i krzewów. Wybierając pnącza powinniśmy kierować się zwłaszcza naturalnym sposobem wspinania się danego gatunku. Gatunki samoczepne, tj. korzenioczepne, np. bluszcz, hortensja pnąca i milin, są najlepsze do nakrywania ścian budynków, murów i grubych pni drzew. Natomiast pnącza wijące się, np. akebia, aktinidia, dławisz, glicynia, kokornak, miesięcznik, cytryniec chiński, rdest i wiciokrzewy, będą najwłaściwsze do obsadzania słupów, krat, pergoli, trejaży itp. Do ozdabiania altan, pergoli, trejaży, ogrodzeń z siatki itp. Mogą służyć pnącza wąsoczepne i ogonkoczepne. |
