W ogrodzie przydomowym przed sadzeniem drzew gleba na ogół nie wymaga specjalnego przygotowania. Najlepszą porą sadzenia większości drzew liściastych jest jesień, od połowy października do połowy listopada. Wiosną sadzi się gatunki późno kończące wegetację i późno ją rozpoczynające. Należą do nich buki, dęby, graby, robinia akacjowa i te które w naszych warunkach klimatycznych nie są zupełnie wytrzymałe na mróz. Na wiosnę sadzi się też brzozy, topole i wierzby.
Drzewa sadzi się w dołki o głębokości i szerokości dostosowanej do wielkości systemu korzeniowego. Kopiąc dołki wierzchnią warstwę gleby odkłada się na jedną stronę, a spodnią, tj. martwicę na drugą. Gdy sadzone drzewa mają wysokie pnie, wtedy w dno dołka wbija się palik na głębokość 20-30 cm . Po usypaniu na dnie dołka kopczyka i rozłożeniu na nim korzeni przysypuje się je najpierw ziemią z wierzchniej warstwy, a potem z głębszej warstwy. Ogólna technika sadzenia jest podobna jak u krzewów. Paliki nie powinny być wyższe od pnia. Wiązanie musi być elastyczne, aby podczas wiatru nie następowało kaleczenie kory.
Drzewom sadzonym jesienią pędy przycina się na przełomie lutego-marca a sadzonym wiosną zaraz po zabiegu. Cięcie to polega na skróceniu przewodnika o około 1/3 i pędów korony o2/3 długości. Jeżeli występują znaczne różnice w sile wzrostu różnych pędów, to należy cięciem spowodować wyrównanie wzrostu. Na ogół pędy silniej rosnące przycina się krócej zaś słabsze dłużej. U drzew o koronach zwieszających się i kulistych nie ma przewodnika a cięcie ma na celu spowodowanie równomiernego rozgałęzienia na wszystkie strony. Później drzew o takich koronach się nie przycina, co najwyżej przeprowadza się cięcie formujące. Brzozy i dęby cięcie znoszą bardzo źle i chorują, dlatego zwykle się ich nie przycina.
Drzewa posadzone wiosną i podczas suszy wymagają podlewania.
Dalsze pielęgnowanie drzew uzależnione jest od gatunku i odmiany. Wiele zabiegów jest podobnych ja w przypadku krzewów o liściach opadających przed nadejściem zimy. | 
